…κάπου 10:30, ίσως λίγο παραπάνω, ίσως λίγο παρακάτω…άλλωστε πού λογική να προσέξεις την ακριβή ώρα την ώρα που αλλεπάληλες σκέψεις ξεσκίζουν το μυαλό σου….
Πρωταγωνιστές:2 ΑΝΘΡΩΠΟΙ και 2 θεατές της ζωής(επειδή την ΖΩΗ την έχουν δεδομένη)
Οι πρώτοι 2 κυνήγησαν ώστε να ανασαίνουν σήμερα ενώ οι άλλοι 2 (ο ένας υπάλληλος του ΕΛΓΑ κι ο άλλος ένας μισθοφόρος του ΕΛΓΑ, συνταξιούχος αστυνομικός)απλά την απολαμβάνουν ως δεδομένη.
Σκηνικό: καμμένη γη, κρανίου τόπος, ένα μαύρο ψέμα πρώην δάσους. Καμμένο δάσος, θεόρατοι κορμοί ,ίχνη ενός ex-πυκνού δάσους. Το σφίξιμο του στομαχιού είναι ήδη δεδομένο. Ας πάμε όμως πιο κοντά…Ένα σπίτι ολοκληρώτικά καμμένο με μερικά δοκάρια και κεραμίδια κρεμασμένα να μαρτυρούν την αρχική διαπίστωση. Δυό αποθήκες έρμαια της φωτιάς και καμμένος γεωργικός εξοπλισμός τρυγύρω που μαρτυρούσε την εικόνα μιας πλήρους αγροτικής ζωής. Κοιτώντας πίσω, ένα ακόμα σπίτι ή μάλλον καλύτερα…σημάδια που μαρτυρούσαν την ύπαρξη σπιτιού, έχοντας μπροστά τους κάποια καντήλια και κεράκια, όχι αφημένα καιρό εκεί….
-Ήταν οι γείτονες μας! Λέει η γρια με περρίσιο θάρρος (ας με συγχωρέσει που δε θυμάμαι το όνομά της).
Κάνω να πλησιάσω τάχα να δω την εικόνα την εικόνα της καταστροφής για να κρύψω έντεχνα τα δάκρυά μου…Τελικά έχω προυποθέσεις να γίνω άνθρωπος λέω από μέσα μου καθώς κάνω την ‘αυτοψία’ μου.
Πλησιάζω πάλι προς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ οι οποίοι στεκόντουσαν δίπλα στο λυόμενο που τους παραχώρησαν οι άλλοι άνθρωποι.
-Καθήστε σας παρακαλώ να πιείτε ένα καφέ κύριε γεωπόνε…!..μου λέει ο ΚΥΡΙΟΣ και χωρίς καλά καλά να το σκεφτώ λέω:
-Χρήστος, ΚΥΡΙΕ μου….μη μπορώντας φυσικά να του εξηγήσω γιατί δε ‘γίνεται΄ να με αποκαλεί κύριο….
-Να εδώ, έχουμε φτιάξει αυτόν τον ίσκιο για να μπορούμε να στεκόμαστε….
Κι όλα αυτά στο κέντρο ενός πρών μεγάλου δάσους….Τι ειρωνεία…
-Συγχωρέστε με, λέει ο ΚΥΡΙΟΣ Χαράλαμπος μα πρέπει να πλυθώ δυό λεπτά.Ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ μαύρος από πάνω εως κάτω,πνιγμένος στο κάρβουνο (αυτό του απέμεινε να κάνει) ,μια μαύρη οπτασία που έλαμπε όμως όταν άνοιγε το στόμα του.
Αρνούμαι να συνεχίσω παρακάτω το διάλογο, θα χρειαστώ ακόμα ένα πακέτο χαρτομάντηλα και θα χρειαστεί να σκύψω πολλές φορές ακόμα το κεφάλι.
Περηφάνια, φιλοξενία, ανθρωπιά, αισιοδοξία, αξιοθαύμαστα ψυχικά αποθέματα από τη μια μεριά……..κατήφεια, στεναχώρια από΄την άλλη, αλλά και μια ‘Χαρά’ για την ‘ανακάλυψη’ μέσα στο δάσος στο χωριό της Ηλείας.
Ας τους έχει ο ‘Θεός’ καλά…..το είδος δεν εξέλειψε ακόμα ...
-Πάμε μια βόλτα σου λέω!!!Η φωνή μιας αγανακτησμένης μάνας που βλέπει το αγοράκι της να 'λιώνει'...Ένα όμορφο και συνάμα γλυκό παιδί που αναζητά το παιχνίδι που του ταιριάζει.
Μάταια όμως...η διάθεσή του παραμένει κάτω από τα ποσοστά αυξησης των ελληνικών μισθών.Κάτι τα σημεία των καιρών,κάτι η δυστροπία του.
-Πάμε!!!της απαντά ξυνισμένα σχεδόν και δείχνοντας οτι κάνει κάτι το οποίο του είναι στην καλύτερη ....βαρετό.
Χωρίς καλά καλά να το σκεφτούν έχουν φορέσει τα χοντρά μπουφάν και η μεγάλη μητέρα με 'χαρά' μικρού παιδιού παίρνει το μικρό της παιδί με το μεγαλίστικό του ύφος και ξεκινούν τη βόλτα τους.
-Μαμά θα μου κάνεις ΟΛΑ τα χατήρια της επόμενης βδομάδας!
-Ναι αγόρι μου γλυκό!λέει απ'έξω κι από μέσα ψιθιρίζει....'γιατί να είναι τόσο γκρινιάρικο...'
Το πάρκο σφύζει από ζωή.Αγοράκια και κοριτσάκια διαφόρων ηλικιών αλωνίζουν κυριολεκτικά.Παρεάκια μικρών παιδιών σκορπίζουν με τα παιχνίδια τους ,αρκετά decibel στην ατμόσφαιρα.Κάποιο προχωρά με σκυμμένο κεφάλι λες κι ακολουθεί τα ίχνη κάποιου χαμένου θησαυρού...Φυσικά θησαυρός δεν υπάρχει.
Η ώρα περνά κι ενώ τα παιχνίδια διαδέχονται το ένα το άλλο κι ο μικρός κος Ξυνός δεν έχει αφήσει ίχνη εδώ και ώρα,η μαμά σηκώνει το κεφάλι της για να ψάξει το αγγελούδι της.Βλέπει έναν ορεξάτο μικρό να τρέχει προς το μέρος της με το πρόσωπό του να λάμπει γεμάτο 'Χαρά'.
-Μα αυτός μοιάζει με τον δικό μου....για να διαδεχθεί η επόμενη φράση
-Μα είναι ο δικός μου!!!!!!και το χαμόγελό της καλύπτει πολλές από τις καποτινές στεναχώριες.
-Τι έγινε αγάπη μου?...του λέει με τη 'Χαρά' της πλέον να γίνεται απερίγραπτη.
Ο μικρός χαμογελά με τρόπο που να φαίνονται και τα πιο πίσω δοντάκια του και υψώνει το Αριστερό του χέρι.Είναι προφανές ότι κάτι του συνέβει....
-Κοίτα εκεί πίσω μαμά!Ένας πύργος!.......................................
Άραγε το blog είναι ταυτόσημο της μοναχικότητας ή της δημοτικότητας?Bloggάρεις για να ακουστείς ή για εκθέσεις απόψεις?Το ανθρωπάριο που bloggάρει προσπαθεί απεγνωσμένα να δείξει ότι υπάρχει ή δίνει τα φώτα του και σε άλλους?Προβληματισμοί που μέχρι στιγμής μου είναι άλυτοι,και προβλέπω να μένουν επίσης άλυτοι ,βλέποντας καθημερινά(όσο γίνεται καθημερινά ;) .. ) :'αναρτήσεις σχολίων 0'.
Από την άλλη βέβαια,οι λευκοί τούτοι ασχολίαστοι τοίχοι ,μου δίνουν το ελεύθερο της απόλυτης έκφρασης και τη δυνατότητα της μη παρεξήγησης των τυχόν λαθών μου.
-Τοκ τοκ..........Ανοίξτε !!
..ο εν γένει αναποφάσιστος-ξεροκέφαλος σερίφης σπρώχνει την πόρτα πίσω του με δύναμη.Θέα του πιά,ένα μισοερηπομένο χωριό στη μέση του πουθενά ,με μια ζέστη να κάνει την ατμόσφαιρα ακόμα πιο αποπνικτική.
-Μα που πάω? Θέλω να πάω ?Η μήπως θέλω απλά να αποφύγω το να ΜΗΝ πάω ?...λέει από μέσα του
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο χρόνος δεν είναι υπέρ του.Από την άλλη,αποχαιρετά το μέρος που έχει στην καρδιά του .Είναι το μέρος 'του',ο χώρος του, εκεί όπου έζησε τόσα ,εκεί όπου έμαθε έμαθε τόσα και που έδειξε τόσα.Η καρδιά τσακώνεται με τη λογική.Νικητής?Οι αλλεπάληλες σκέψεις.
-Μα το νιώθω ότι θα μου κάνει κακό!!!Αυτό το μέρος το έμαθα και με έμαθε τόσο καλά που δεν υπάχουν κρυψώνες πια για μένα.Κι όμως νιώθω οτι αδημονεί για να μου βάζει παγίδες πλέον.Έκανα κάτι?Ή μήπως πρέπει να γίνουμε ένα με τους τσιγγάνους και απορρίψουμε τη γεωγραφική βεβαιότητα?
-Είμαι ο σερίφης,του λέει κάτι δυνατά από μέσα του ,κι είναι έτοιμος να αφήσει ξωπίσω του την πόρτα να ταλαντώνεται με μεγαλύτερη δύναμη.
-Κύριε φεύγετε ??? του λέει η ήρεμη φωνή της όμορφης παρουσίας του μπαρ αυτού.
Μια φωνή τόσο γνώριμη ,που σε αγγίζει τόσο πολύ και σχεδόν σε αποτρέπει να της αρνηθείς.Μια φωνή που κρύβει μέσα της λαχτάρα και στεναχώρια μαζί.Η φωνή που θέλει ο σερίφης να την πάρει μαζί του και να φύγει μια για πάντα από το μέρος τούτο.Ιδρώνει και ψάχνει για μια απάντηση.
-............................................. !!!!! λέει για πρώτη φορά του με θάρρος ..
- εκτίθεσαι ή εκθέτεις ?
- προβληματίζεσαι ή προβληματίζεις ?
- κερδίζεις κάτι ή απλά χάνεις μέρος από τον πολύτιμο χρόνο σου?
- να bloggάρεις ή να ΜΗ bloggάρεις ?
..κάπου κι εγώ μέσα στο πλήθος
-μμμμ...σιγά το γαμπρό της κόρης της Μαρίας
-ούτε σε γάμο δε θα πήγαινε με τέτοιο μαλλί αυτή εκεί
-τς τς τς ,δε της έφτασε το ύφασμα για τη φούστα αυτηνής?
-κοίτα τα μαλακισμένα τι πετάνε πάλι
-έτοιμη για τα μπουζούκια αυτή καλέεε
-το σκέφτηκε πολύ για τη βάλει αυτή τη γραβάτα?
-αυτή εκεί δεξιά πρέπει να είναι η γκόμενά του
-ναι ναι ...μη φοβάσαι..σε είδαμε
-για κουνήσου λίγο ακόμα
...ξαφνικά ανάβουν λαμπάδες κι αρχίζουν τα φιλιά κι οι ευχές
...η συνέχεια μετά τους ασπασμούς...
Μεγάλο Σάββατο ώρα 9:31 , ώρα να βάλουμε τα 'καλά' μας,ώρα να κρυφτούμε από την πραγματικότητα,ώρα και για την φετινή μάζωξη στην εκκλησ(τ)εία,ώρα για τη φετινή απόδειξη του χριστιανισμού μας,ώρα για να δούμε το νέο κοστούμι του 'Κώστα' και το νέο φόρεμα της 'Μαρίας',ώρα για να γεμίσει το στόμα μας ευχές,ώρα για να αποδείξουμε οτι έχουμε πιο ωραία λαμπάδα από το διπλανό μας,ώρα να χαιρόμαστε που σύντομα βάλουμε κρέας στο στόμα μας.Μέγιστες στιγμές Χριστιανοσύνης
Καλό Πάσχα σε όλους σας :)
*Χριστινάκι μου θα σε θυμάμαι για πάντα...πλησίαζε Πάσχα και τότε...
...και ξαφνικά η είδηση έσκασε για να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά μου.Πρόσληψη στον ΕΛΓΑ με οκτάμηνη σύμβαση (ίσως οι τελευταίες μου 2 λέξεις περιττεύουν...στην Ελλαδα ζούμε).Το αμέσως επόμενο ερώτημα ίσως φάνταζε σαν μονοπάτι στο δάσος που καταλήγει σε διχάλα χωρίς παραπάνω info.Πάτρα ή Τρίπολη??Η απάντηση ήταν τελικά πολύ εύκολη....χάρης στο αθάνατο ελληνικομεσογειακό ταμπεραμέντο!!!
Πάτρα φώναξα...Παρόλα αυτά το πέρασμα από την Πάτρα ήταν πιό σύντομο κι από το πέρασμα του κάθε πολιτικού από τα χωριά της περιφέρειας και χωρίς καλά καλά να το σκεφτώ βρεθηκα με το πολυαγαπημένο saxo και 2 σάκους καβάλα,στον Πύργο.
Πύργος..Πύργος..Πύργος..μόνο κακές κι αρνητικές σκέψεις μου περνάνε από το μυαλό σκεπτόμενος γύρω από την αγνωστη τούτη πόλη.Πιέζω το μυαλό μου και το μόνο καλό που μπορώ να βρω είναι ο παραλληλισμός με τον Λευκό Πύργο(σαλονίκη μου δε σε ξεχνώ)...
1)Ελπίζω να μη καταλήξουν τα όνειρά μου να καταρρεύσουν σα 'χάρτινος Πύργος'
2)Ελπίζω μέσα σε όλα αυτά να ξαναβρώ τη 'Χαρά' μου.......
Αρκετά για εμένα σε αυτό το επεισόδιο
to be continued (ίσως και recontinued)
